Kinderen van stopgezet Kazou-kamp in Hoge Venen herenigd met ouders aan Nekkerhal in Mechelen: “We zijn nooit bang geweest”

Kinderen van stopgezet Kazou-kamp in Hoge Venen herenigd met ouders aan Nekkerhal in Mechelen: "We zijn nooit bang geweest"

Zondagnamiddag was de sfeer aan de Nekkerhal in Mechelen er een van opgelucht ademhalen en warme omhelzingen. Precies om 15.45 uur rolde de bus met 53 kinderen het parkeerterrein op, na een onverwacht kort maar bewogen verblijf in de Hoge Venen. De jonge kampdeelnemers, allemaal tussen 9 en 10 jaar oud, stapten gezond en wel uit, grijzend van oor tot oor, terwijl bezorgde ouders hen al stonden op te wachten. Een drama bleef gelukkig uit, maar de vakantie liep voor iedereen wel heel anders af dan gepland.

Preventieve evacuatie, ver voor enig officieel bevel

Het kamp van Kazou, de jeugddienst van de Christelijke Mutualiteit (CM), was normaal voorzien tot 21 augustus in Ovifat, midden in de Hoge Venen. De 53 kinderen waren echter amper vertrokken of de situatie in de regio verslechterde zienderogen. Vrijdag brak een zware natuurbrand uit in het gebied, en de vlammen verspreidden zich snel over het droge heidelandschap. Kazou aarzelde niet lang: nog voor er een officieel evacuatiebevel klonk, besliste de organisatie zaterdag om de groep preventief te verplaatsen naar Wanne, een deelgemeente van Trois-Ponts op veilige afstand van de vuurhaard.

Lieselotte Vleminckx, woordvoerder van Kazou, benadrukte bij de aankomst in Mechelen dat die beslissing bewust snel en proactief werd genomen. "De veiligheid van de kinderen stond altijd voorop", zei ze. "De evacuatie verliep volledig vlekkeloos en de kinderen hebben op geen enkel moment iets van de brand meegemaakt. Toen de rook op een bepaald ogenblik van richting veranderde en naar het kampterrein trok, waren de kinderen net binnen aan het spelen. Ze hebben het nauwelijks gemerkt." Opvallend is hoe rustig de jongeren zelf de situatie beleefden. Paniek of angst was er bij de kinderen niet, aldus de begeleiders.

Geen terugkeer mogelijk, einde kamp onvermijdelijk

De tijdelijke verblijfplaats in Wanne bood voorlopig uitkomst, maar bleek snel geen duurzame oplossing. De locatie was immers slechts beschikbaar tot maandag, en een langdurig alternatief organiseren voor meer dan vijftig kinderen in een handomdraai bleek bijzonder moeilijk. Ondertussen werd ook steeds duidelijker dat een terugkeer naar het oorspronkelijke kampterrein in Ovifat voor de komende dagen volledig uitgesloten was. De brand woedde nog volop in de omgeving en de autoriteiten gaven geen enkel perspectief op een snelle normalisering van de situatie.

De knoop werd dan ook snel doorgehakt: de vakantie zou vroegtijdig worden stopgezet en alle kinderen zouden zo snel mogelijk teruggebracht worden naar hun families. Logistiek was dat geen kleine opgave, maar de organisatie slaagde er toch in om alles op één dag te regelen. Bovendien kon ook alle bagage van de kampdeelnemers worden meegenomen, zodat niemand met lege handen naar huis moest. Dat laatste zorgde voor extra opluchting bij de ouders die aan de Nekkerhal stonden te wachten.

Gemengde gevoelens bij de hereniging

Bij de aankomst aan de Nekkerhal ontspon zich een moment dat de gemoederen beroerde. Sommige kinderen waren duidelijk blij om hun ouders en broers en zussen terug te zien, anderen konden hun teleurstelling over het vroegtijdige einde van hun vakantie maar moeilijk verbergen. Dat bleek ook bij de hereniging van de tweeling Marcel en Morris met hun ouders Hannes Van Loon en Kathleen De Boeck en hun zusje Joanna. De jongens zelf vonden het samenvattend "leuk én niet leuk", een eerlijke en begrijpelijke reactie van kinderen die enerzijds de kampsfeer missen, anderzijds blij zijn thuis te zijn.

Intussen stond ook een groep monitoren klaar om de kinderen op te vangen en de overdracht aan de ouders zo vlot mogelijk te laten verlopen. Toch waren ook zij zichtbaar opgelucht dat alles goed was afgelopen. "We zijn nooit bang geweest", klonk het bij meerdere kinderen, een uitspraak die tegelijk ontroerend en geruststellend was voor de ouders die de voorbije dagen met argusogen het nieuws over de brand in de Hoge Venen hadden gevolgd.

Wat nu voor de gedupeerde kampgangers?

Voor de families die hun kind inschreven voor dit Kazou-kamp rest nu de vraag wat er verder gebeurt. Het is nog onduidelijk of en hoe Kazou de vroegtijdig stopgezette vakantie zal compenseren, maar de organisatie liet verstaan dat ze de situatie ernstig neemt en in overleg zal gaan met de betrokken gezinnen. Tegelijk kijkt ook de bredere Mechelaanse gemeenschap met medeleven terug op dit weekend. Dat zoiets als een massale evacuatie van een kinderkamp zo ordelijk en veilig kan verlopen, is mede te danken aan de snelle en doortastende beslissingen van de Kazou-begeleiders.

Voor de kinderen zelf zal dit kamp ondanks alles een onvergetelijke zomer worden, zij het om redenen die niemand had voorzien. Een avontuur dat begon in de Hoge Venen en eindigde aan de Nekkerhal in Mechelen, en dat de jongeren wellicht nog lang zullen navertellen.