Luc Marijnissen zette bij KV Mechelen opnieuw een stap omhoog: “Op het veld ben ik een jongetje dat zijn papa trots wil maken”

BELGA PHOTO VIRGINIE LEFOUR

© VIRGINIE LEFOUR

BELGA PHOTO VIRGINIE LEFOUR

Luc Marijnissen zette bij KV Mechelen opnieuw een stap omhoog: “Op het veld ben ik een jongetje dat zijn papa trots wil maken”

Hij is één-vijfde van ‘FC Oranje’ bij KV Mechelen, de helft van een Hollands duo achterin. Luc Marijnissen (23), weggeplukt bij Dender en instant titularis. Kind van NAC Breda die bijna géén prof werd, maar dankzij “grootste fan” papa toch aan een carrière timmert. “Op het veld staan en de Champions League -hymne horen, daar droom ik van.”

Renzo Van Moortel

Voetbaljournalist bij HLN

4 september 2026, 01:25

Stel HLN in als je Google-favoriet

“Als we die eerste zege pakken, tja... ( mijmert ) Dan gaat het dak eraf. Snollebollekes? Dan gaan we alleszins van links naar rechts ( lacht ). Of met dat andere liedje: baila, baila? Ook leuk.”

Luc Marijnissen zit er relaxed bij in het ‘Grand Kavee’ Achter de Kazerne - schakelt de “storende meldingen” op zijn Iphone zelfs even uit. Opgelucht dat de transfer naar Mechelen er kwam, ondanks stroeve onderhandelingen en een mentaal moeilijk eerste deel van zijn voorbereiding.

Inmiddels bijna gesetteld in Antwerpen, titularis sinds zijn komst én omringd door landgenoten. Eén van de vijf Nederlanders bij Malinwa. “We hebben zelfs een ‘Nederlands hoekje’ in de kleedkamer”, lacht de verdediger. Deel van een grotere Nederlandstalige enclave. “Dat Nederlands-Vlaamse, dat klikt goed.”

Je bent zelf van Brabant. Merk je veel verschillen met de Belgische mindset?

MARIJNISSEN: “Ik beleefde het carnaval in Aalst en dat heb je ook in Brabant. Dat viel me op. Die gezellige cafécultuur, dat leeft hier ook. Het Vlaamse volk lijkt op het Brabantse. Leuke, vriendelijke mensen. Ik ben blij dat ik in België kan voetballen. In een leuke competitie.”

Toen je vanuit Breda bij Lierse kwam, sprak je over “twee stappen achteruit om er dan vijftien vooruit te zetten”.

( knikt ) NAC is Lierse niet. Ik wist dat ik er niet naartoe ging voor het mooiste voetbal of de beste faciliteiten, maar mijn carrière zat nog in een opwaartse spiraal, dus ik nam veel zaken voor lief. Ik was geen verwend kind. Ik had één missie: spelen en stappen zetten. En zo is mijn carrière sindsdien gelopen - in stijgende lijn.”

Bij NAC had je evenwel weinig toekomst en moest je eigenlijk vertrekken. Hoe ben je daar mee omgegaan?

“Dat was lastig, want ik zat sinds m’n tiende bij de club en ik debuteerde op jonge leeftijd. Het zag er goed uit, alleen was en ís NAC geen stabiele club. Toen ik niet speelde en sukkelde met blessures, ben ik naar een sportpsycholoog gestapt. Mentale gezondheid is belangrijk. Dan sta je al 2-0 voor. Toen dat finale telefoontje kwam, was dat een grote klap.”

BELGA PHOTO MAARTEN STRAETEMANS

© Maarten Straetemans

Heb je gevreesd voor je profcarrière?

“Ik heb sterk getwijfeld om te gaan studeren. Ik was zeer jong en mijn moeder vond school belangrijk. Maar ik wou mijn droom niet opgeven. Met de juiste mensen om me heen nam ik