Patrick (55) stapt volgende week niet één, maar twéé keer de Dodentocht: “Voor de toekomst van kinderen wil ik afzien”

Patrick (55) stapt volgende week niet één, maar twéé keer de Dodentocht: "Voor de toekomst van kinderen wil ik afzien"

Honderd kilometer stappen is voor de meeste mensen al een bijna onmogelijke opgave. Patrick Claes (55) uit Leest, deelgemeente van Mechelen, lacht om die drempel. Volgende week gooit hij de grens volledig overboord en wandelt hij de Dodentocht twee keer achter elkaar, met slechts enkele dagen recuperatie ertussen. Tweehonderd kilometer in totaal, voor een goed doel dat hem nauw aan het hart ligt. Zijn moeder van 93 was er in eerste instantie woedend om, zijn dochter maakt zich nog steeds zorgen, maar Patrick laat zich niet van zijn stuk brengen.

Een gek idee dat plots heel serieus werd

Het avontuur begon eigenlijk met een simpele opmerking van een collega. Tim De Bondt (47) uit Kapelle-op-den-Bos werkt al meer dan twintig jaar samen met Patrick bij Mazda in Tisselt. Hij kent zijn collega door en door, en weet dat wandelen voor Patrick geen hobby is maar een passie. Vijftig kilometer hier, tachtig kilometer daar, Patrick draait zijn hand er niet voor om. Toen Tim vorig jaar op televisie zag hoe iemand de Dodentocht dubbel aflegde, schoot onmiddellijk de naam van zijn collega door zijn hoofd. "Het woord 'fervent' is uitgevonden voor hem", lacht Tim. Hij stelde Patrick de uitdaging voor, en die verklaarde hem prompt voor gek.

Toch bleef het idee hangen. Twee weken later belde Patrick terug met een duidelijke boodschap: hij deed mee, maar wel op één voorwaarde. De krachttoer moest gekoppeld worden aan een goed doel. Want voor Patrick draait dit avontuur helemaal niet om zichzelf, om records of om bekendheid. "Het draait niet om mij, maar om KickCancer", legt hij uit. KickCancer is een Belgische stichting die fondsen werft voor wetenschappelijk onderzoek naar kinderkanker. Het is een relatief jonge organisatie die elke euro en elk duwtje in de rug goed kan gebruiken. "Voor de toekomst van kinderen wil ik afzien", zegt Patrick eenvoudig maar krachtig.

Tweehonderd kilometer en een bezorgde familie

Patrick is geen vreemde in lange wandelingen, dat staat vast. Toch geeft hij eerlijk toe dat tweehonderd kilometer op drie dagen een volledig andere categorie is. "Ik wandel vaak vijftig tot tachtig kilometer, maar tweehonderd op drie dagen is toch iets anders", erkent hij. Bovendien speelt de mentale component een enorme rol. Wie de Dodentocht eenmaal voltooit, weet hoe zwaar de nacht in het midden kan doorwegen, hoe de pijn zich opbouwt in de benen en hoe de twijfel de kop kan opsteken. Patrick staat voor het equivalent van vier van zulke mentale gevechten.

Zijn omgeving kijkt er met gemengde gevoelens naar. Zijn moeder van 93 was aanvankelijk ronduit boos dat haar zoon überhaupt aan de Dodentocht deelneemt, laat staan aan een dubbele versie. Zijn dochter, hij heeft er drie kinderen, is nog steeds ongerust. Patrick begrijpt die bezorgdheid, maar hij blijft kalm en nuchter over zijn eigen ambitie. "Ik ga de dubbele Dodentocht in elk geval niet ten koste van alles uitwandelen. Lukt het niet, dan is dat zo." Opvallend eerlijk voor iemand die toch een stevige uitdaging op zich neemt, maar het zegt ook veel over zijn mentaliteit. Het gaat hem om de kinderen waarvoor hij stapt, niet om een persoonlijk heldenrelaas.

Ondertussen hoopt hij op gunstige weersomstandigheden. Een hittegolf zou alles nog een stuk zwaarder maken, en Patrick weet maar al te goed dat zijn lichaam op een bepaald punt simpelweg zijn grenzen zal aangeven.

Teamwork langs het parcours

Patrick staat er gelukkig niet helemaal alleen voor. Tim, de man die hem in dit avontuur meelokte, zal zelf niet meestappen, hij lacht er zelf om: "Ik ben al content als ik zonder te zweten de trap kan opgaan." Maar hij en enkele collega's van het informele supportersteam dat ze al liefkozend 'Teampatje200' hebben gedoopt, zullen Patrick bijstaan met bevoorrading tijdens de eerste honderd kilometer. Daarna zullen ze mentale steun bieden op de moeilijkste momenten. Andere vrienden staan klaar om Patrick een deel van het parcours te begeleiden, zodat hij de lange uren niet alleen hoeft te overbruggen. Tegelijk heeft Tim nog een verrassing in petto. Hij mag het nog niet weten, maar voor de laatste vijf kilometer heeft Tim een speciaal T-shirt klaarstaan. "Hij zal er heel blij mee zijn", belooft Tim met een brede glimlach.

Intussen loopt de sponsoractie voor KickCancer volop. Elke stap die Patrick zet, is er een voor kinderen die momenteel een zware strijd leveren, en voor het onderzoek dat hun toekomst hopelijk iets rooskleuriger kan maken. Patrick vertrekt volgende week als gewone man uit Leest, maar hij stapt voor iets veel groters dan zichzelf. Volg zijn avontuur en het laatste nieuws over Mechelaars die het verschil maken op inMechelen.be.